Św. Jadwiga Śląska - Parafia św. Jadwigi Śląskiej w Żorach-Baranowicach

Jadwiga urodziła się między 1174 a 1180 rokiem na zamku nad jeziorem Amer w Bawarii, jako córka hrabiego Bertolda VI i Agnieszki Wettyńskiej, hrabiów Andechs - tytułujących się również książętami Meranu i margrabiami Istrii. Miała czterech braci i trzy siostry.

Otrzymała staranne wychowanie - najpierw na rodzinnym zamku, potem w klasztorze benedyktynek w Kitzingen nad Menem, znanym ośrodku kulturalnym. W programie ówczesnych szkół klasztornych była nauka łaciny, Pisma Świętego, dzieł Ojców Kościoła i żywotów świętych, a także haftu, malowania, muzyki i pielęgnowania chorych.

W 1190 roku Jadwiga została wysłana do Wrocławia na dwór księcia Bolesława Wysokiego jako przyszła żona jego syna, Henryka. Henryk Brodaty 8 listopada 1202 r. został panem całego księstwa, a z czasem dołączył dzielnicę senioracką (krakowską) oraz znaczną część Wielkopolski - dlatego figuruje w spisie władców Polski.

Henryk i Jadwiga stanowili wzorowe małżeństwo; mieli siedmioro dzieci. Ostatnich 28 lat pożycia przeżyli wstrzemięźliwie, związani ślubem czystości złożonym w 1209 roku przed biskupem wrocławskim Wawrzyńcem.

Księżna słynęła z dobroci: obniżała czynsze poddanym, przewodniczyła sądom, w razie klęsk nakazywała rozdawać ziarno, mięso i sól. Zorganizowała szpitalik dworski, w którym codziennie utrzymanie znajdowało 13 chorych i kalek (liczba symbolizująca Chrystusa z 12 Apostołami). Wyposażyła wiele kościołów w szaty liturgiczne haftowane własnymi rękami.

W swoim życiu Jadwiga mocno doświadczyła tajemnicy krzyża - przeżyła śmierć męża i niemal wszystkich dzieci. Jej syn Henryk Pobożny zginął w walce z Tatarami pod Legnicą w 1241 r. Gdy jej mąż dostał się do niewoli Konrada Mazowieckiego, Jadwiga pieszo i boso poszła z Wrocławia do Czerska, by wyprosić jego uwolnienie.

Po śmierci męża (19 marca 1238 r.) zamknęła się w ufundowanym przez siebie klasztorze cysterek w Trzebnicy. Do cierpień dodawała posty, pokuty i czuwania. Wyczerpana surowym życiem mniszki, zmarła 14 października 1243 r., mając ponad 60 lat.

Kanonizacji Jadwigi dokonał papież Klemens IV w kościele dominikanów w Viterbo 26 marca 1267 r. Na prośbę Jana III Sobieskiego bł. Innocenty XI rozciągnął jej kult na cały Kościół (1680). Św. Jadwiga Śląska czczona jest jako patronka Polski, Śląska, archidiecezji wrocławskiej, wielu miast, Europy, uchodźców oraz pojednania i pokoju.

W ikonografii przedstawiana jest jako młoda mężatka w długiej sukni lub w książęcym płaszczu z diademem, czasem w habicie cysterskim. Jej atrybuty to: but w ręce, krzyż, księga, figurka Matki Bożej, makieta kościoła i różaniec.

Więcej o życiu św. Jadwigi Śląskiej

Uroczystość patronalna (odpust) ku czci św. Jadwigi Śląskiej obchodzimy w naszej parafii 15 października.